Rodzaje grobów

ceremonie pogrzebowe gdańsk
Rodzaje grobów Tradycyjne ziemne pojedyncze (bez prawa murowania) - grób do którego chowa się trumnę ze zwłokami lub szczątkami i zasypuje ziemią ziemne rodzinne (dwumiejscowe); bez prawa murowania - grób służący do pochowania więcej niż jednej trumny, ze zwłokami lub szczątkami murowane pojedyncze - grób do którego, chowa się trumnę ze zwłokami lub szczątkami murowane rodzinne (dwumiejscowe) - grób służący do pochowania więcej niż jednej trumny, ze zwłokami lub szczątkami grobowce rodzinne - niewielkie budowle mogące pomieścić trumny w części nadziemnej i podziemnej Urnowe ziemne pojedyncze - grób do którego chowa się urnę z prochami i zasypuje ziemią ziemne rodzinne (dwumiejscowe) - grób służący do pochowania więcej niż jednej urny z prochami murowane pojedyncze - grób do którego, chowa się urnę z prochami murowane rodzinne (dwumiejscowe) - grób służący do pochowania więcej niż jednej urny z prochami katakumby - pomieszczenie podziemne posiadające nisze, przeznaczone do pochowania zwłok, szczątków w trumnie lub prochów w urnie kolumbarium - miejsce naziemne posiadające nisze, przeznaczone do pochowania zwłok, szczątków lub prochów w urnie Groby nieznanego żołnierza ? zazwyczaj wydzielone w specjalnej strefie cmentarza groby, będące często grobami masowymi. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Gr%C3%B3b

Monumentalne budowle zwane są grobowcami

ceremonie pogrzebowe gdańsk
Nagrobek Nagrobek Juliusza Tarnowskiego w Sanktuarium Matki Bożej Dzikowskiej w Tarnobrzegu Informacje w projektach siostrzanych Commons-logo.svg Multimedia w Wikimedia Commons Wikiquote-logo.svg Cytaty w Wikicytatach WiktionaryPl nodesc.svg Definicje słownikowe w Wikisłowniku Nagrobek ? trwałe oznaczenie miejsca pochówku ciała lub prochów osób, rzadziej zwierząt w postaci kompozycji architektonicznej. Mają na celu zachować pamięć o osobie zmarłej.
Monumentalne budowle zwane są grobowcami. Wykonane mogą być w formie usypanej mogiły (np.

kurhan, kopiec), głazu, płyty, pomnika (dolmen, epitafium, stela) lub budowli (piramida egipska, mastaba, mauzoleum). Rodzaje form nagrobków w historii czasy prehistoryczne ? kurhany i budowle megalityczne starożytny Egipt ? mastaby i piramidy starożytna Grecja ? stela, tolos, mauzoleum starożytny Rzym ? stela, sarkofag, kapliczki średniowiecze ? nagrobki oznaczone płytą kamienną, krzyżem, reprezentacyjne ? w kościołach w formie płyty montowanej w posadzce lub ścianie (tumba), sarkofag od renesansu ? wielokondygnacyjne nagrobki przyścienne z dekoracją zależna od epoki od klasycyzmu i współcześnie ? skromniejsze nagrobki w formie grobowców na cmentarzach, płyt, pomników, czy prostych, płasko ułożonych małych płyt, najczęściej wykonywane z naturalnego granitu. inne kultury ? np.

związana z judaizmem ? macewa; z islamem ? słup z turbanem; Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Nagrobek

W większości krajów

W większości krajów, dopuszczających tę formę pochówku praktykuje się zakopywanie urn w płytkich grobach ziemnych lub ustawianie urn w kolumbariach za cienką płytą w ścianach krypt cmentarnych (nekropoliach) lub galeriach cmentarnych.
W prawie wszystkich krajach związkowych Niemiec jest to w zasadzie jedyna dozwolona forma pochówku prochów1.
Niektóre kraje związkowe Niemiec wydają jednorazowe pozwolenia na zatopienie prochów w rozkładalnej biologicznie urnie na pełnym morzu, ponadto niektóre z powyższych dopuszczają na zatopienie prochów w obszarze wód przybrzeżnych lub zakopanie w rozkładalnej biologicznie urnie w lesie.
W niektórych krajach świata praktykowane jest też rozsypanie spopielonych prochów.

W Polsce oraz w niemieckiej Mecklemburgii-Pomorzu Przednim2 prawo zezwala wyłącznie na rozsypanie prochów na terenie cmentarza.

W niektórych krajach, np.

w Szwajcarii czy USA dopuszczalne jest przechowywanie urny z prochami w domu rodziny zmarłego lub zakopanie jej w dowolnie wybranym miejscu.

We Francji w 71% przypadków urna z prochami zabierana jest do domu, w 21% złożona na cmentarzu a w 8% prochy zostają rozsypane. Czas pogrzebu od chwili śmierci, za kilkoma wyjątkami, nie jest ściśle przepisany.

Niemieckie kraje związkowe zakazują pogrzebu wcześniej niż 48 godzin od zgonu; najpóźniejszy możliwy czas pogrzebu jest regionalnie zróżnicowany, przykładowo Bawaria nakazuje na swym terytorium chować zmarłych w ciągu 96 godzin od zgonu, a Szlezwik-Holsztyn w ciągu 216 godzin3.

W większości państw dopuszcza się niekiedy ponadtygodniowe lub dłuższe opóźnianie pogrzebu, aby móc zorganizować manifestacyjny jego przebieg oraz umożliwić udział w nim przyjezdnym z odległych zakątków Ziemi.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pogrzeb.